Opowiesci z Dzikich Pol by KOMUDA JACEK

Author:KOMUDA JACEK [KOMUDA JACEK]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2011-02-17T18:04:13.327000+00:00

100

szmer. Dojrzał sąsiek, wysoko ułożone siano, drabinę na górę. Wstąpił na pierwszy szczebel, potem na drugi i trzeci. Wszedł na górę…Czekała na niego. Gdy dostrzegła, że wchodzi, wstała. Jej białe giezło jaśniało w słabym świetle księżyca wpadającym przez niewielkie okienko z boku. Sprawiała wrażenie, że czeka nań już od wieków, od niepamiętnych czasów. Anna… Kim była ta kobieta, dlaczego, choć zobaczył ją wczoraj po raz pierwszy w życiu, poczuł, że jest mu bliska. Jaka nić ciemności mogła łączyć go z tą kobietą?

–Jesteś – szepnęła, gdy stanął przed nią w powodzi księżycowego światła. – Jesteś wreszcie, mój panie. Tyle czekałam na ciebie, tyle razy cię wzywałam… Przyszedłeś w końcu… I już mnie nie zostawisz.

Jednym ruchem rozpięła zapinkę na karku. Białe giezło zsunęło się z jej ciała. Została naga, zupełnie naga w świetle księżyca. Wyraźnie widział jej ciało, długie, smukłe nogi, szerokie biodra, wąską talię. Miała duże piersi o ciemnobrązowych sutkach… Jej ciało było białe, cudowne, zupełnie jak żywy jedwab.

Niewiarowski sam nie wiedział, kiedy ją objął, przytulił. Przywarła do jego warg drapieżnie, niemal ukąsiła, wbiła się weń, objęła ramionami, wtuliła, a potem całowała mocno. Nawet nie wiedział, kiedy rozpięła mu guziki koszuli i zaczęła dotykać nagiego ciała. Była gorąca, czuł ciepło bijące od jej pleców, po których przesuwał dłonią, żar pośladków. Potem podniósł ją w ramionach, rzucił na siano. Krzyknęła cicho, zagryzła wargi, by nie krzyknąć z rozkoszy, gdy brał ją po raz pierwszy. A potem objęła go nogami, przywarła doń cała drżąca. Gdy oddawali się rozkoszy, całowała go, gryzła i drapała. Czuł, jak jej paznokcie rozorywują mu plecy, czuł, jak zęby zaciskają się na ramieniu. Była drapieżna jak kotka, ale tylko do pewnego czasu… Bo potem, gdy przeniknął ją pierwszy spazm rozkoszy, oddała się mu bez reszty, pozwoliła utonąć w sobie bez końca.

Niewiarowski nie pamiętał, kiedy skończyli. Gdy minął bardzo długi czas, leżeli obok siebie wsłuchani we własne oddechy. Jan nie był bynajmniej zmęczony. Jednak bał się, że ktoś może przebudzić się w domu i zobaczyć ich. Nie oponował, gdy Anna podniosła się w końcu i cicho wymknęła ze stajni. W kilka chwil potem poszedł w jej ślady. Ostrożnie wśliznął się na górę.

Na dworze wstawał świt. Na wschodniej stronie widnokręgu wolno przedzierała się przez mrok czerwonawa smuga świtu. Ciemność ustępowała miejsca szarości, powoli, niechętnie odsłaniała drzewa, krzewy i domy. Niewiarowski usłyszał cichy oddech Jaśka i uśmiechnął się do siebie smutno. Naprawdę był chyba wypalony i pusty do cna. Jak mógł uczynić coś takiego człowiekowi, który uratował mu życie, wyrwał z opresji. Lecz mimo wszystko nie czuł wyrzutów sumienia; zresztą – może po prostu go nie miał. Więc tylko wszedł do swej komnaty, odszukał karafkę z winem, nalał do srebrnego pucharu, wychylił jednym haustem.

Potem wejrzał w wiszące na ścianie lustro. Zobaczył spokojne, przystojne, szlacheckie i oblicze, więc przymknął oczy i wykrzywił zęby w uśmiechu. Był szlachcicem z krwi i kości. Cóż znaczyły dlań uczucia i sentymenty chłopstwa

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.